اين است در عدد كباير ، آنچه به نظر رسيده در احاديث و كلام علما . و بعضى چيزهاى ديگر از قرآن و حديث مستفاد مىشود ، مانند تكذيب راست - يعنى ، شخصى سخن راستى گفته باشد و كسى او را تكذيب كند و گويد دروغ است - و استماع غنا و حيف در وصيّت - يعنى ، هرگاه كسى وصيّتى كند موافق حقّ و عدل و احسان وصيت ننمايد و حيف و ميل به‌جا آورد - و اصرار بر گناه نيز حكم كبيره دارد ، و آن ، آن است كه مداومت بر نوع گناه نمايد يا گناه بسيار مىكرده باشد ، هرچند صغيره باشد ، چنان كه گناهى صغيره را اكثر اوقات بكند يا اكثر اوقات ملازم گناهان باشد ، هرچند آن گناهان صغيره باشند . و در حديث وارد است كه ، « لا صغيرة مع الاصرار [ 33 ب ] و لا كبيرة مع الاستغفار » . « 1 » يعنى : « گناه صغيره نيست با اصرار ، بلكه به اصرار گناه كبيره مىشود و با استغفار و توبه كبيره نيست » . يعنى ، حكم آن زايل مىشود و اثر آن گناه بر طرف مىشود ، و اصرار بر گناه آن است كه بر آن گناه مقيم باشد و بسيار كند . و بعضى از علما در حكم اصرار گرفته‌اند آن را كه كسى گناهى كند و بعد از فارغ شدن عزيمت آن داشته باشد كه باز آن گناه را بكند .

--> ( 1 ) . بحار الانوار ، ج 8 ، ص 351 .